Getuigenissen

Ulrike Maes

in haar blog "DEDUITSEHERFST"
In memoriam Annemie Met de Grote Ogen
                  klik Hier

Gita Bhalla

It seems unreal that Annemie is no longer in this world.I see her smile and kindness in her eyes for who ever she came in contact with. Her bags full of chocolates and pencils for the under privileged children in India; winebottle openers for the local tour guides and loads of gifts for Sekars daughter. Always giving .....
Last time she stayed a day extra with me in Delhi -full of life stories-; debates about university. She was warm and giving; love came easily to her. Gentle, sweet and endearing, and always smiling and positive. How could she go so early?

Géraldine Chapelle

Zij was de beste prof die ik ooit heb gehad , en ze kon op zo'n enthousiaste manier en vol met passie lesgeven. Ik zal haar lessen nooit vergeten! Ik heb ook enkele malen met mijn studies op het Hivt willen stoppen, omdat ik moeilijkheden had met enkele proffen, maar Annemie is me altijd blijven motiveren, en dank zij haar heb ik een passie gevonden in het Chinees en in Azië.Dankzij haar kon ik ook nog een half jaar in China studeren ná mijn studies aan het Hivt.

Luc Maes

Annemie was een vrouw met een ongewone intelligentie en een enorm reservoir aan vriendschap. Ze is er ook in geslaagd iets eeuwig rebels te behouden. Niet agressief of provocerend, maar wel speels en ontwapenend. Met een dergelijk potentieel en enorme eruditie zouden vele anderen zijn gaan zweven, maar niet Annemie. Zij wist wat ze kon en wat er van haar verwacht werd, en dat deed ze, sober en zonder veel poeha. Als non-conformist was ze allergisch aan banale conventies en vooral aan lege autoriteit zonder legitimiteit. Voor haar was iedereen gelijk ongeacht rang of stand, en werd je op je kwaliteiten als persoon beoordeeld.
Diepe filosofische gesprekken hebben we zelden of nooit gevoerd; we trachtten vooral om zoveel mogelijk lol te hebben, en ons niet te ergeren aan de bureaucratiese domheid en onbegrip, die je vaak ontmoet, en om zo goed mogelijk werk trachten te leveren. Als ik alle reacties van de laatste dagen uit de meest diverse hoeken zo eens overschouw, dan is de rode draad dat Annemie een positieve invloed op haar omgeving had. Je "wist" dat je Annemie had ontmoet; ze liet een blijvende indruk na.

Marie-Claire Govaerts

Annemie was bij onze cultuurdienst gekend als een zeer gedreven, enthousiaste en talentvolle China-kenner, die binnen haar vakgebied grote erkenning genoot. Ze heeft voor de provincie Antwerpen veel projecten voor cultuur en voor de Shaanxi-samenwerking begeleid en verwezenlijkt. Geen moeite was haar ooit teveel ....
Diegenen die met Annemie op meer persoonlijke basis samenwerkten, apprecieerden haar boeiende en energieke persoonlijkheid. En het feit dat zij steeds eerlijk en oprecht voor haar mening uitkwam. Het was een unieke vrouw op vele vlakken.

Siegfried Verheijke

Annemie, je weet wel hoe belangrijk je in mijn leven bent geweest. Dank zij jouw gulle 12/20 voor mijn eerstezit examen juni 1989, kon ik naar China gaan voor mijn studies, en heb er mijn volwassen leven opgebouwd, en daar mijn latere vrouw Lin leren kennen.
En ons gesprek over het wel of niet krijgen van kinderen in de auto in Antwerpen, heeft mij doen besluiten om tóch voor kinderen te gaan, alhoewel ik er aanvankelijk geen wou. We hebben er nu twee: Aila (6) en Yuli (3).
Dank je Annemie. Er zijn geen woorden om te beschrijven hoe blij en vereerd ik ben om jou te kennen.

Olivier Sieuw

Mijn echtgenote Hou Ping en ik mochten haar allebei echt graag. We wonen in Beijing en komen maar e´én keer per jaar naar België; we konden elkaar dus niet vaak ontmoeten. Maar het waren altijd leuke samenkomsten waar Ping en ik het achteraf nog regelmatig over hadden.
Terwijl ik dat schrijf, zijn er al die herinneringen die plots door mijn hoofd spelen: hoe de gidsen in de Yunnan trots waren dat zij zelfs hun dialect onder de knie had; hoe ze op de gidsenvergadering de sfeer erin bracht door iedereen om beurt te laten zingen; hoe ze kon genieten van een goed glas wijn, onderwijl herinneringen en sappige verhalen ophalend, om dan plots in lachen uit te barsten. Het zijn eigenlijk allemaal goede herinneringen, nu ik erover nadenk, en vaak met een Annemie die lacht.

Zhang Haiyan

Ik ken Annemie al langer dan twintig jaar, en ik herinner me haar lach, de eerste keer dat ik haar ontmoette in Xi'an. Jaar na jaar ontving ze uitwisse-lingsstudenten uit Shaanxi, waarvan ik er één was. Daarna, via studiewerk en gewoon hetleven, zijn we elkaar vaak opnieuw tegengekomen, en werden we vrienden. Niet zo lang geleden, toen mijn echtgenote haar vergezelde naar het ziekenhuis, vertelde ze een grap over Belgen die Chinees leren. Het was zo'n typies blij moment met haar: ze babbelden en lachten samen, en misten de afslag op de autostrade.

Bob Legrčve

Ik kan over Annemie geen enkel kwaad woord of negatieve ervaring vertellen.

Axel Vandevenne

Voor mij, was Annemie iemand die niet zoveel mocht belast worden, en zichzelf niet zoveel mocht belasten.

Wim Haagdorens

Toen ik Annemie belde tijdens de zomer van 1997, was ik nerveus. Ik wilde haar vragen om me toe te laten tot het tweede jaar Chinees, ondanks het feit dat ik het inleidende jaar niet had gevolgd. Maar Annemie moedigde me aan, en leerde mij te houden van dat verre land. Wat nog belangrijker was, was dat zij als lerares iedereen kansen gaf, deuren opende, en leerde houden van het leven.

Vincent Verhoeven

in zijn site "Alien RiddleR"
Thank you Annemie!
                  klik Hier

Ilke Baert

Ik wil dat je weet dat het omwille van jou is dat ik chinees ben beginnen stude-ren. Dat gesprek kan ik me nog steeds glashelder voor de geest halen. Ik stelde je vragen over het land, de gewoontes, alles! En daarna heb ik de beslissing genomen om die richting in te slaan ...... en ik ben er heel erg blij om! Dat heb ik aan jou te danken. Had jij een saaie, oninteressante persoon geweest, dan had ik het allicht nooit gedaan. Daarvoor wil ik je heel erg hartelijk bedanken!

Marie-Paule Quix

Bijna 15 jaar lang waren Annemie en ik collega’s tot ik in 2004 een andere pro-fessionele weg uitging. Aan die 15 jaar bewaar ik de beste herinneringen. Annemie was niet enkel een gedreven lesgeefster, ze leefde ook met hart en ziel voor haar vak. Daarnaast kon ze heel grappig uit de hoek komen. Met Annemie in de professorenkamer was het altijd plezier. We hingen steeds aan haar lippen wanneer ze met straffe verhalen uit China of andere Aziatische landen op de proppen kwam.
In september 2009 ontmoette ik Annemie in Bozar te Brussel. Daar vond de opening van een grote tentoonstelling in het kader van Europalia China plaats. De oude vertrouwde sfeer was er meteen terug. Ik was samen met een jonge collega naar de opening gegaan. Tijdens de receptie raakten we aan de praat en Annemie vroeg mijn collega wat zij zoal deed. Al heel snel vertelde mijn collega dat ze alleenstaande moeder was en na jaren alleen te zijn geweest, naar een nieuwe relatie hunkerde. Prompt diepte Annemie uit haar handtas twee kleine houten visjes op. Annemie stelde dat, naast geluk en voorspoed, vissen in het boeddhisme ook het symbool van het geluk zijn, te vinden in de “echtelijke staat”.
Mijn collega koesterde de visjes en zie, drie maanden later, in december 2009, ontmoette ze een fijne man, heel toevallig op de kerstmarkt in Hasselt. Het zat meteen goed tussen beiden. Afgelopen vrijdag kreeg ik een uitnodiging voor de huwelijksreceptie. Ik moest meteen aan Annemie denken. Wat zou zij dit grappig gevonden hebben, maar allicht ook vanzelfsprekend. Of het toeval is weet ik niet, maar feit is dat de bruidegom Rudy heet en zijn sterrenbeeld…. vissen is.

Natasja Van Goethem

Ik was van 2005 tot en met 2008 en in 2011-2012 studente aan het HIVT.( ) Annemie Bonneux was een van die allesbehalve alledaagse onderwijzers die tot op vandaag regelmatig terug opduikt in mijn gedachten. Zij was mijn eerste introductie tot de Chinese taal en cultuur en toen ik jaren geleden aan mijn BA thesis werkte onder haar begeleiding, kwam ik voor de eerste keer in contact met het land Myanmar. Mijn BA thesis ging over de evolutie van de perceptie van dieren in het Oosten van (letterlijk) 'bewegend voorwerp' tot troeteldier. Een derde van deze thesis diende een vertaling te zijn, dus ik besloot enkele legendes over maneki neko's te vertalen van het Chinees naar het Nederlands. Tijdens mijn onderzoek kwam ik in een van de boeken foto's tegen waarin katten werden afgebeeld die in een boeddhistische tempel door hoepels sprongen, in jawel, Myanmar. Annemie vertelde me toen dat ze zo'n taferelen in levende lijve al had gezien op een van haar reizen. Gedurende het hele thesis proces was het me voor de eerste keer (uiteraard niet de enige of laatste keer ) echt opgevallen hoe uitzonderlijk prof Bonneux was op een veelvoud van manieren. Dit is je uiteraard ook niet onbekend. De rebelse academicus die liever bruikbare kennis aanleerde en grappige anekdotes uit haar eigen ervaringen vertelde dan ons door een moeras van amper leesbare klassieke teksten te laten ploeteren. De verteller en niet de passieve voorlezer. De lach die decennia later nog zal weergalmen.
Mettertijd is ook het besef zich beginnen te ontwikkelen dat zij niet louter een leerkracht was, maar eerder een mentor, een absolute bron van inspiratie. Ik heb hier thuis ook nog steeds een levende reminder rondlopen in de vorm van een trouwe viervoeter genaamd Ping (uit de nest kittens die ze destijds weggaf via het HIVT). Die grote ogen doen me telkens denken aan de onevenaarbare levenslust waar haar voormalig baasje elke ruimte mee vulde.