Annemie Bonneux
Haar Tentoonstellingen

Annemies eerste tentoonstelling kwam tot stand onder de auspiciën van het samenwer-kingsakkoord tussen de provincie Antwerpen en de provincie Shaanxi in China. Dit akkoord hield niet alleen een economiese interaktie in met handelsmissies en financiële support voor ondernemingen, maar ook een uitwisseling van studenten. Jaarlijks konden 2 3 studenten aan het HIVT een beurs krijgen om hun Chinees daar te gaan vervolmaken, en kwamen vice versa Chinese studenten naar het HIVT om hun Engels te vervolmaken.

Er was al eens in 1993 een tentoonstelling geweest om dit akkoord te vieren, nl in 1993 toen Antwerpen de kulturele hoofdstad van Europa was, met "Qin. Heer van Eeuwig Leven", met de gekende beelden van Chinese krijgers die aldaar waren opgegraven.
Om het 20-jarig bestaan van het akkoord te vieren, werd beslist in 2006 een nieuwe ten-toonstelling te organiseren, over de Han-dynastie met vondsten uit het grafcomplex van keizer Jing in de omgeving van de "keizerlijke" stad Xi'an. Gezien haar goede kontakten met zowel de Provincie als met Xi'an, en haar uitgebreide kulturele bagage over China in het algemeen, en over Xi'an in het bijzonder, was de keuze van Annemie als curator voor deze tentoonstelling eigenlijk evident.

De term "curator" dekt eigenlijk zijn funktie niet: uiteraard kan een tentoonstelling maar tot stand komen door interaktie tussen allerhande officiële vertegenwoordigers en gezagsdra-gers, en is het het resultaat van een groepswerk, maar in de "pikorde" staat een curator eigenlijk zelden op de plaats die hij eigenlijk verdient op basis van de geleverde inspanningen en werk die hij zich heeft moeten getroosten om de tentoonstelling tot stand te brengen. Een curator is zo'n beetje een "meid voor alle werk" en een "go-between", die bij elke stap en bij elke vergadering aanwezig moet zijn, zich mag uitsloven om alles in orde te brengen, maar op het ogenblik dat de trompetten schallen en de vlag wordt gehesen bij de opening, eigenlijk op het achterplan wordt geschoven als een assepoetster. Het is immers niet de curator die de honneurs waarneemt: dat doen de hoogwaardigheidsbekleders. Het is niet de curator die het hoge woord mag voeren: dat doen de prominenten. Het is niet de curator die daar echt financiëel beter van wordt: dat gaat naar al die mensen die de posten bekleden, en dat als hun "funktie" hebben. De enige voldoening van een "curator" bestaat eruit van als een gees-telijke moeder of vader een geesteskind ter wereld te hebben gebracht. Iedereen strijkt de eer op, maar de curator weet: dat is mijn kind.
Persoonlijk was ik dus verontwaardigd dat mijn vrouw, die zoveel tijd en energie in deze tentoonstelling had gestoken, eigenlijk maar goed genoeg was geweest voor de rol van "dienstmaagd". Zoek in de catalogus bijvoorbeeld naar haar naam, en je zult hem pas op pagina 54 vinden, en pas op de allerlaatste pagina bij de colofon kunnen vinden dat zij de curator van deze tentoonstelling was. In alle officiële en officiëuze toespraken of intervieuws is zij ook niet gevraagd om over haar tentoonstelling te spreken. Meer zelfs: weliswaar heeft zij dat bij haar curriculum vitae mogen bijschrijven, maar niet bij haar akademiese presta-ties: een tentoonstelling is geen "wetenschap" nietwaar!
Wil je FOTO'S bekijken, kllik dan op de affiches hieronder

Dit verbetert weliswaar met haar tweede tentoonstelling, waar haar impakt en hand groter in is. De keuze van de titel van de tentoonstelling is haar keuze, en in de "pikorde" is zij opgeklommen want in de catalogus staat zij al op pagina 10. Eigen aan haar bescheidenheid, ondertekent zij gewoon met "Annemie Bonneux" in plaats met de daarbij horende hoedanig-heden als "professor en hoofd Afdeling Chinees aan Artesis", " sinologe en vertaalster" en last but not least ook "curator". In dezelfde geest staan de bijdragen van de andere specialis-ten in deze catalogus ook gewoon met hun naam vermeld. Maar op de colofon, heeft zij er wel degelijk voor gezorgd dat zij, zoals het hoort, bovenaan staat als curator. Terecht, want zij heeft ook het leeuwenaandeel van het het werk daarvoor verricht. Nog meer dan voor Han-tentoonstelling, omdat de deadline veel nipter was en de opzet van de tentoonstelling in het teken van Europalia.China 2009 kwam te staan. Een nieuwe tentoonstelling organiseren, amper 5 jaar na de 20 jarige viering, vond ik persoonlijk een beetje van het goede teveel. De onderhandelingen voor objekten met de Chinese verantwoordelijken verliepen ook stroever en moeizamer; er stond veel meer druk op het projekt door de tijdsnood, wat Annemie ertoe genoodzaakte ondanks haar overvolle agenda, toch nog een paar keer supplementaiur naar China over te vliegen. Ook nam ze de catalogus zelf ook voor haar rekening, wat dan nog eens voor supplementair werk met foto's, artikels en overleg met de drukker zorgde.

Gelukkig heeft zij altijd een heel goede samenwerking en verstandhouding gekend met de verantwoordelijken van de provincie Antwerpen gehad: met arrondissementscommissaris Luc Maes, en met Marcel De Cock van het departement Cultuur. Maar dat belette niet dat ze tegen eindejaar 2009 werkelijk pompaf was. Ik heb haar verschillende keren om één uur 's nachts van haar klavier moeten trekken om haar te verplichten het los te laten en te gaan slapen. Mijn "Dan maar geen catalogus of een catalogus te laat", was evenwel geen optie voor haar. Ik kan dat moeilijk bewijzen, maar deze tentoonstelling is de spreekwoordelijke nagel van haar doodskist geweest: tegen de achtergrond van haar ziekte, hebben de inspanningen die ze daar en toen heeft moeten voor leveren, haar hervalproces bespoedigd. Er bestaat natuurlijk geen manier om dat na te gaan: heeft ze zich in een wedloop tegen de tijd gesme-ten om toch nog die realisatie tot stand te kunnen brengen omdat ze wist dat haar einde nabij was, of heeft ze zich erdoor zo in de uitputting door gewerkt, dat dit haar einde heeft versneld? De ironie van het lot is, dat ik zelf deze tentoonstelling niet eens ben kunnen gaan bekijken: eerst moest ik haar opvangen in haar grote vermoeidheid, en daarna in de diagno-se en behandeling van haar ziekteproces.
Wat overblijft van al deze inspanningen van haar, zijn de ervaring van een mooie tentoon-stelling bij hen die ze hebben gezien, een mooie catalogus, twee intervieuws bij ATV rond de jaarwisseling die je hierachter kunt bekijken, en als ik eerlijk mag zijn: een tamelijk bitter gevoel bij mezelf. Want als Annemie had bedankt voor dit projekt, dan was zij nu nog mis-schien bij mij; misschien ......
Ik weet dat haar grootste plezier in deze projekten eruit bestond, van ginds, ter plekke, in de schatkamers van de kultuur en van het verleden te gaan snuffelen; zij had altijd graag ar-cheologe wille zijn, en toen en daar, is ze dit ook geweest. Net zoals ik haar haar reizen gun-de, gunde ik haar ook dát genoegen; vandaar dat ik hierna een mooie foto van haar heb bij-gevoegd, waarin men een gelukkige Annemie kan zien terwijl ze "haar ding" doet. Maar ik kan me anderzijds ook niet van weerhouden om daarbij de vraag te stellen: Was het dat echt waard?
Intervieuw ATV 15 december 2009
Indien de video niet gaat, klik : Hier
Intervieuw ATV 17 december 2009
Indien de video niet gaat, klik : Hier

Ik wil hierbij nog haar collega-curator Nicole De Bisscop, en Etienne Hauttekeete, Aziëken-ner, bedanken voor de morele en daadwerkelijke steun die ze mij hebben gegeven tijdens het opstellen van mijn veilingsite in het najaar van 2010 met Memorabili van Annemie.