Annemie Bonneux
Haar Wezen
Pag 1

Dit hoofdstuk ervaar ik persoonlijk als het belangrijkste en cruciaal-ste stuk in haar verhaal. Waarom?

Aan de hand van hun gedeelde aktiviteiten met haar, en van alles wat zij deed, wordt een heuse "successtory" Annemie naar voor ge-schoven. Nu, het is uiteraard prettig dat de meeste mensen Anne-mie haar persoon en haar werk appreciëerden, en het is helemaal niet verkeerd dat Annemie in haar omgang met mensen iedereen wou helpen en positief tegemoet trad. Vandaar ook de prettige her-inneringen en de dankbaarheid die de meesten aan haar meedra-gen. Maar wat mij eigenlijk steeds heeft verwonderd, en bij tijden echt verbijsterd heeft, is dat blijkbaar nagenoeg niemand de "bars-ten" in deze successtory heeft gezien. Is dat verhaal dat van Anne-mie wordt opgehangen, dan niet té mooi om waar te zijn? Hoe denkt "men" dat Annemie dan omsprong met twijfels, angst, kwets-baarheid, haar ziekte, de dood? Gewoon met "dapperheid en posi-tiviteit"? Is dat nu echt geloofwaardig? En wanneer Annemie zo al-om-tegenwoordig in de buitenwereld voor jan en alleman aanwezig was, denkt "men" dan niet dat zo'n levensstijl het beste procédé is om regelrecht op een echtscheiding af te stevenen? Maar "men" vond dat blijkbaar allemaal heel "normaal".

Dat doet me denken aan die intervieuws van buurt en vrienden wanneer zich in een huis een drama heeft afgespeeld: niemand had het zien aankomen; het waren gewoon stille mensen die tegen ie-dereen vriendelijk goeiedag zeiden. Het getuigt van een vrijblij-vendheid, ja zelfs van een oppervlakkigheid. Als dus niemand echt "last" had van Annemie, interesseerde het hen ook niet zo meteen om te weten wat er echt door haar ging. Primo omdat het nogal vaak een "werkrelatie" betrof; en Annemie deed zovéél, dat in elk van haar kontakten wel een "werkrelatie" zat. En secundo, omdat haar privé-leven daar niet in verweven zat. Dat liet de meesten van haar kring toe, om niet met mij rekening te moeten houden: ik stond daar letterlijk en figuurlijk "buiten". Het "ons" betrof dan meestal hen en Annemie, en sloeg meestal niet op mij en Annemie.

Bovendien: wanneer een persoonlijkheid vereenzelvigd wordt met zijn interesse en zijn werk, dan wordt die persoon "geamputeerd" van zijn wezenlijkheden als mens, en "opgesloten" in een beeld waarmee men hem vereenzelvigt.

In die mate, dat heel wat mensen mij pas voor het eerst gezien heb-ben, op haar uitvaart. En in die "logika" dat ik op heel wat weer-standen en zelfs konflikten ben gebotst, iedere keer wanneer ik in mijn rouwproces, wou getuigen wie Annemie echt was. Het was niet, dat ik anderen geen ruimte liet om hun verhaal van Annemie te hebben; het was veeleer juist het omgekeerde: ik mocht ONS verhaal niet vertellen. Ik verbrak immers het mooie "sprookje"!

Dus: hoe is het toch mogelijk dat Annemie zo jong is weggerukt ge-worden? Omdat ze voor een deel met die grote wilskracht van haar, een roofbouw op haar lichaam pleegde. Was Annemie de inkarnatie van vriendelijkheid, levenslust en positiviteit? Dat kon ze wis en ze-ker zijn, maar ze had ook een donkere, depressieve kant die haar dagenlang in zijn greep kon houden. Was Annemie de verpersoon-lijking van energie en geestdrift? Hoe kan het dan dat niemand heeft opgemerkt hoe kompleet op en leeg ze soms was? En het beeld van Annemie als bon-vivant die graag genoot van een glas wijn? Klopt, want ze dronk graag wijn, maar waarom wist schijnbaar alweer niemand dat ze tegelijk ook soms een probleem met alcohol had? Met haar een sigaretje roken en een babbeltje slaan was wis en zeker een gezellige pauze; maar wist iemand ook, dat haar long-blaasjes waren dichtgeslipt, ze last had van ademhalingsproblemen en steeds een puffertje bij de hand had? En was ik haar veilige haven waar ze tot rust kon komen van haar reizen? Ik was tevens ook haar "vuilbak", tegen wie ze alles kieperde wat ze naar buiten toe niet had durven zeggen of niet had kunnen verwerken. Waar ik hiermee naar toe wil?

Dat het Annemie erg veel koste om Annemie te zijn, en dat die din-gen niet "vanzelf" kwamen, maar vaak gepaard gingen met een gro-te innerlijke worsteling en verscheurdheid. Maar dat paste uiter-aard niet binnen dat beeld dat men van haar ophing, en dus deed "men" dat dat allemaal niet "bestond".

Goed, men kan natuurlijk redeneren: wie Annemie eigenlijk was, interesseert ons eigenlijk niet zo; het gaat hem erom wat zij ons gegeven heeft. Het is bijvoorbeeld niet "onze" zaak dat Pablo Picas-so in zijn relaties een zwijn was; hij heeft ons ongeëvenaarde mees-terwerken achter gelaten. Met andere woorden: was "intieme" An-nemie dan alleen mijn "voorrecht" als partner, en ging de "privé-persoon" niet aan wie haar "openbaar" meemaakte? Ik vind dit eerlijk gezegd larie, en wel hierom: vooreerst is een persoonlijkheid een ondeelbaar iets, en niet iets dat men in "stukken kan snijden". Dit kreëert juist de zo typiese verscheurdheid: als iedereen op die manier Annemie benaderde, dan kreeg ze eigenlijk geen ruimte om haar te tonen zoals ze volledig was. En tenslotte: iedereen was zo opgetogen over haar persoonlijkheid; welnu, hoe kan men dat dan in godsnaam rijmen met het "wat er echt in Annemie omging, gaat ons eigenlijk niet aan". Harde woorden van mijn kant? Dat kan zijn, maar ik kan alleen maar konstateren dat mijn inspanningen om An-nemie "levend" te houden zoals ze echt was, eigenlijk op zware weerstand botsen. Aan de ene kant beseft men wel "dat ik de per-soon ben die Annemie het best moet kennen"; maar aan de andere kant zegt men tegelijk (impleciet) : "Jij moet ons niet komen uitleg-gen wie Annemie was.".

En precies DAAROM is dit hoofdstuk zo essentiëel. Is men bang minder van haar te zullen houden, wanneer men haar beter zou begrijpen? Wat een onzin is dat nu! En wat moet IK dan zeggen?
Ik weet dat dieptepsychologie, levensproblematieken en karma niet bijster populair zijn bij het gros der mensen ...... tot ze er zélf last mee hebben. Een levensverhaal is dus steeds tweeledig: Annemie had bijzondere kwaliteiten, maar tegelijk ook een zware levenspro-blematiek om te "dragen". Ze was een kunstenares van inborst, en het is eigen aan het genie van kunstenaars, dat dit ook gepaard gaat met een getormenteerdheid. Men kan niet van het ene houden, en het andere ontkennen: ze maken beide de totaliteit van de kom-plexe persoonlijkheid uit. Proberen begrijpen wie Annemie dus was, is een uiting van eerbetoon en liefde.