Annemie Bonneux
Typies Annemie Pag1

Waar gebeurd

Doorgaans was ik diegene van ons beiden, die krasse uitspraken deed. Niet dat Annemie zich een blad voor de mond liet nemen, zeker niet, maar als het erop aankwam zijn ongezouten mening iemand rechtstreeks in het gezicht te slingeren, dan was ik daar-van toch de "specialist" van ons beiden. Daarom was Annemie soms bevreesd voor wat ik zou (durven) zeggen; zij dacht mis-schien hetzelfde, maar bracht het diplomatieser aan. Maar één keer op zijn minst heeft zij mij met vele neuslengtes overtroffen in het abrupt de waarheid zeggen.

Wij kwamen terug van boodschappen te doen op de Vrijdags-markt en liepen in de Lange Munt een oude bekende van Anne-mie tegen het lijf. Ik kende hem niet goed, maar ik vond hem geen onsympatiek of "contrair" persoon. En zoals dat gaat bij toevallige onmoetingen, worden die na een paar minuten afge-sloten met het formuleren van "goede bedoelingen" om elkaar in de nabije toekomst eens te bezoeken. En na het uitwisselen van elkaars adres, wordt dan steevast ook de geijkte afscheidsformu-le "Tot ziens!" gebruikt. Wat deze jongeman ook prompt deed: "Tot ziens!" Waarop Annemie afsloot met een: "Tot nooit!".
Enigsins verbijsterd, tegelijk geamuseerd en met plaatsvervan-gende schaamte voor die jongeman, vroeg ik haar, toen we een paar meters verder waren: "Waarom heb je dat eigenlijk zo ge-zegd? Hij lijkt mij geen vervelend persoon, noch het slecht voor te hebben?"
En Annemie antwoordde: "Dat kan best zijn, maar hij is toch niet van plan om af te komen. En dan moet hij het ook niet beloven."

Dit voorval typeert Annemie goed in haar manier om haar in-tuïtie prakties te gebruiken: ze kon zeer goed aanvoelen hoe het met iemand zat, en daardoor een situatie goed inschatten. Ze wist "hoe het zat", niet door logika of redeneren, maar door de waarheid in een flits te "zien".
Datzelfde vermogen gebruikte ze in haar vertalingen: met haar taalgevoel "zag" ze hoe een zin in elkaar zat, en kreeg ze voeling met de inhoud ervan, ttz wat men ermee wou uitdrukken. Met analyseren en systematies ontleden (linkerhersenhelft) kon ze niet tot het resultaat komen dat ze met haar intuïtie (rechterher-senhelft) kon bereiken; ze kreeg daar integendeel een punthoofd van. Het was ook dat wat haar zo in het Chinees en bij uitbrei-ding in de Oosterse kultuur aantrok: terwijl de Westerse kultuur is geëvolueerd naar één van ratio en wetenschap, zijn de funda-menten van de Oosterse talen en filosofieën op die "andere ma-nier van denken" blijven berusten, die haar zoveel beter lag. Met wiskunde, rekenen, en administratie had Annemie hetdan ook veel moeilijker, en zoals dit ook steeds het geval is met de keer-zijde van de médaille: het toepassen van die intuïtie op haarzelf ging haar moeilijker af.



De tekeningetjes die je hiernaast ziet, heeft Annemie destijds zelf getekend. Alhoewel zij dit zonder de minste pretentie deed, kan men er hetzelfde trefzekere vermogen in herkennen om in een paar trekken de essentie van iets -in dit geval katten- weer te geven. Iedere kattenliefhebber zal erin de typiese houdingen van katten kunnen herkennen. Annemie hield niet alleen erg veel van katten in het bijzonder, maar van alle dieren in het algemeen. Ze kon ze heel goed "animeren", en zou een uitstekende vertolkster geweest zijn om ze bijvoorbeeld op film een stem te geven. Haar werk en taak als tolk, was dan ook "voor de mensen", wat haar algemeen vermogen was: het levendig uitbeelden van wat leven-de wezens dachten. Hierop berustte ook haar vertelkunst waarmee ze haar lessen animeerde of zaken uitlegde op als reis-gids, en waarom ze in beide hoedanigheden zo gesmaakt werd: ze kon het erg levendig en picturaal voor de geest brengen.

De liefde voor de natuur en dat "picturale denken" was iets dat ons aan elkaar bond, en is daarom, vreemd misschien, één van de dingen van haar dat ik het meest mis.