Annemie Bonneux
Wat niet kon zijn

Annemie sloeg vele praatjes op haar reizen, met jan en alleman en zonder onderscheid tussen stand en status. Daar zijn dan ook veel foto's van genomen door haar medereizigers. Daaronder toch opvallend veel gesprekken met ouderen.

Ik weet niet of dat kwam omdat Annemie een oude ziel was, want dat was zo, of omdat ze zich tot ouderen aangetrokken voelde, omdat ze wist dat ze zélf niet oud zou worden, wat het geval was. Ik kan me wel inbeelden wat zij in deze gesprekken ging "zoeken", maar niet hoe die verliepen, of wat er dan precies werd verteld of gezegd.

Vaak ook was zo'n gesprek een voorwendsel om een sigaret te kunnen opsteken en voor even een "partner in crime" te vinden. Of een aanlei-ding om eens de groep te verlaten en zich op zichzelf te kunnen terug-trekken. Wanneer men dan zag dat ze "in gesprek was", ging men haar niet gaan storen.

Die sigaret-gesprekjes-breaks waren dus rustpunten waar de hektiek van van her naar der te lopen even tot stilstand kwam. Annemie "gebruikte" ook in haar lesgeven op school en in haar bureauwerk thuis ditzelfde procédé: ze onderbrak de spanning met een sigaretje, of kwam eens met mij spreken.

Tegen de achtergrond van de tragiek van haar heengaan, vergeet men meestal dat ik haar niet alleen plots verloren heb, maar dat ik ook ben beroofd geworden van samen oud te kunnen worden met haar. Men vindt dat in onze kultuur zo vanzelfsprekend, dat men zich niet realiseert wat het grote gemis is wanneer dit niet meer doorgaat.

In zekere zin zijn deze jaren samen na 60 zelfs "de beste tijd" van een koppel: men heeft zijn werk- en gezinstaken volbracht, en krijgt daardoor de tijd en de rust om allerlei zaken samen te doen. De sfeer wordt relaxter, het tempo gemoedelijker, en niets "moet" nog.

Misschien had Annemie ook geen zin om oud te worden. Dat zou haar immers genoodzaakt hebben om het kalmer aan te doen, en om echt tot rust te komen. Haar onrust was niet alleen haar probleem waar-mee ze te kampen had, maar ook de motor die haar vooruit stuwde. Vooruit in de wereld, en vooruit om van alles te ondernemen.

Wanneer ik haar met mijn veel rustiger energie toesprak, en zij ook rustiger werd, zag ze dit niet steeds als een heilzame werking, want ze "viel ervan stil" of zelfs "in slaap". Annemie wou als een Duracell-konijn bezig zijn tot haar batterijen op waren. Maar dit is helemaal geen goed recept om oud te worden.

Ik had het haar nochtans zo gegund dat ze had mogen meemaken om oud te worden. Met mij, om dan samen in onze tuin te kunnen werken, zoals we helaas bij het korte leven dat we samen hebben doorgebracht, te weinig hebben kunnen doen. Of zonder mij, om in één of andere teruggetrokken plek een simpel bestaan in de natuur te kunnen leiden, zonder dat ze nog zou kunnen gesoliciteerd worden, maar haar dagen zou kunnen slijten in het gezelschap van de dieren die haar dierbaar waren.

Maar als ze het toch had kunnen worden, hoe denk je dan dat Annemie eruit zou gezien hebben? Op wie van de oudstrijders op de foto van hieronder, denk je dat Annemie het meest zou geleken hebben?